Słownik

Woski

Związki chemiczne kwasów tłuszczowych i jednowartościowych lub wielowartościowych wielkocząsteczkowych alkoholi; dzielą się na produkty naturalne (woski zwierzęce, roślinne i mineralne), produkty przemysłu chemicznego symulujące naturalne i woski syntetyczne. Wosk pszczeli należy do wosków zwierzęcych, topi się w temperaturze ok. 65°C i można go ugniatać. Jego naturalny kolor to jasnożółty do brązowo-czerwonego; dzięki bieleniu może być bardzo jasny. Wosk Carnauba pochodzi z liści palmy woskowej, topi się w temperaturze ok. 83-90°C, jest twardszy od wosku pszczelego („wosk twardy”) i ma kolor żółto-zielonawy do szarego. Wśród wosków mineralnych znaczenie ma cerezyna lub wosk ziemny (temperatura topnienia 40 ... 80°C) i wosk montanowy (temperatura topnienia 70 ... 90°C) uzyskiwane z ropy naftowej lub węgla brunatnego i stanowiące bazę bardzo twardych, nadających połysk wosków przemysłowych. Wosk nadaje drewnu delikatny, jedwabisty matowy połysk. Powłoka nie jest jednak odporna na wodę, wysoką temperaturę i zadrapania. Dlatego po woskowaniu nakłada się słabą matynę lub politurę szelakową. Nałożenie zbyt dużej ilości wosku powoduje zmniejszenie przyczepności; można ją poprawić przez dodatek żywicy. Skoncentrowane preparaty celulozy nie wysychają na wosku; nadają się jednak jako podstawa dla wosków, tzn. najpierw należy zaimpregnować nimi powierzchnię, a następnie nałożyć wosk. Rozpuszczone woski nakłada się pędzlem lub ściereczką. Nadmiar wosku usuwa się świeżą ściereczką. Po wyschnięciu oczyścić powierzchnię średnio twardą szczotką lub końskim włosiem. Matowy połysk nadaje powierzchni przetarcie czystą wełnianą ściereczką.

Back